Op donderdag 23 juli 2026 is Jan de Kort (1951) overleden. Jan was bij de opstart en tijdens de eerste jaren op de achtergrond nauw betrokken bij Gehoord en Gezien. In die jaren was hij mijn inspirator en motivator. Hij leerde mij om ‘out of the box’ te denken, te kijken wat er nodig is en dat te realiseren. Niet bang zijn voor reacties van anderen, niet schuilen achter regeltjes, maar kijken naar wat kan.
Omdat hij er in die periode altijd was, bestaat Gehoord en Gezien. Want zonder hem had ik het niet aangedurfd om een eigen onderneming op te zetten. Dus mede dankzij Jan is er nu een dagbesteding in Onnen voor mensen die ernstig beperkt zijn in horen én zien. Onze locatie draagt de naam die hij bedacht: Het OOG en OOR huis.
Bij stichting OTwee leerde ik hem kennen. Hij maakte indruk met zijn verhaal met name omdat hij, vanwege het syndroom van Usher, zelf het proces doorlopen had van blind worden, steeds meer inleveren en (op sommige vlakken) afhankelijk worden. Als hij vertelde kwam dat binnen. Zijn toon en zijn manier van spreken, het gaf iets speciaals.
Samen gaven we af en toe een scholing en nog steeds begin ik elke scholing met de woorden waar hij een scholing mee begon.
In de eerste jaren van Gehoord en Gezien voedde hij mij met praktische informatie, gaf dingen door die hij hoorde en stimuleerde mij om me zichtbaar te maken voor de buitenwereld. Soms was zijn input meer dan ik aankon. Door drukte met de praktische organisatie van mijn werk had ik niet altijd de mogelijkheid om iets met zijn input te doen. Dat frustreerde hem wel eens.
Hij had heel veel kennis en ik heb heel veel van hem geleerd. Maar niet alles in zijn stijl sprak mij aan. Hij nam geen blad voor de mond en liet anderen met duidelijk verstaanbare woorden weten hoe hij er over dacht. Dit ging mij en anderen soms te ver, maar dat zat hem niet in de weg. Anderen mochten/moesten weten hoe hij er over dacht.
In situaties waarbij het nodig was om anderen te overtuigen van de noodzaak van zorg voor mensen met doofblindheid fungeerde hij als doofblinden adviseur, een titel door hem zelf bedacht. Hij ging als onafhankelijke adviseur mee naar keukentafelgesprekken of hij schreef een uitgebreide brief over de noodzakelijke zorg voor de desbetreffende persoon. Daarnaast schreef hij vele stukken over de hiaten in de zorg.
Jan heeft velen individueel ondersteund bij het vinden van passende zorg en was voor velen een luisterend oor. Nog altijd schreef hij maandelijks een nieuwsbrief met de laatste informatie rondom de doofblindenzorg.
Een aantal jaren geleden kondigde hij zijn pensioen aan. Hij was minder betrokken bij de zorg, maar nog met grote regelmaat stortte hij zich op een situatie die in zijn ogen onacceptabel was en schreef hij weer een pittige mail en probeerde telefonisch contact te krijgen met organisaties.
Ons contact bleef, mede omdat hij zelf ook cliënt was bij Gehoord en Gezien, maar vooral omdat hij geïnteresseerd bleef.
In zijn leven scheef hij vele boeken en theaterstukken, dit was Jan zijn trots. Voor zijn dood heeft hij zijn werken vast laten leggen op Youtube en een deel van zijn boeken is nog te bestellen bij uitgeverij Pumbo.
Alle nieuwe medewerkers van Gehoord en Gezien moeten van mij eerst het boek ‘Onzintuigen’ lezen voordat ze aan het werk gaan. In dit boek beschrijft Jan op een indringende wijze hoe het voor hem was om doofblind te worden.
En nu wordt het stil. Geen mailtjes en telefoontjes meer. Geen frustraties uit zijn mond over de falende zorg. Geen nieuwsbrieven. Geen wijze woorden. Alleen nog een heleboel herinneringen. Herinneringen aan een bijzondere, betrokken, krachtige en eigenzinnige man. Ik ga hem missen!
Annelie Westhuis
