tekst: Annelie Westhuis
In januari 2019 zie ik Robert en Joep, zijn blindengeleidehond, lopen op een stoep bedekt met sneeuw en ijs. Ondanks dat Robert af en toe wegglijdt en bijna valt, loopt hij onverstoord verder. Als ik hem later vraag hoe dit voor hem was, haalt hij onverschillig z’n schouders op en zegt: “Joep wijst me de weg”.
Dit typeert Robert voor mij in alles; Een rotsvast vertrouwen in zijn maatje Joep en de situatie nemen zoals het komt.
Ondanks dat Robert heel slecht hoorde en zijn ogen steeds verder achteruit gingen, hoorde je hem nooit klagen. Als hij op een plek met veel licht kon werken met hout, was hij tevreden. Op zijn kist staat een auto met aanhanger die hij zelf maakte.
Daarnaast wandelde hij graag met Anneke en de honden. Zij waren met z’n vieren een vertrouwd gezicht in Onnen. In Anneke had Robert een goede vriend gevonden. Zij begrepen elkaar zonder woorden.
Vorig jaar ging Joep dood. Robert was heel verdrietig, maar al snel pakte hij z’n leven weer op en ging hij verder.
Robert was een rustige, bescheiden man die wist wat hij wilde. Hij voerde zijn plan uit, maar als hij er niet uitkwam vroeg hij nooit om hulp. Hij wachtte tot een ander hem hulp aanbood. Dan pas gaf hij aan wat hij nodig had.
Regelmatig zat hij te knikkebollen als er gesprekken gevoerd werden in de groep. Dit was niet omdat hij niet geïnteresseerd was in anderen, maar omdat hij keuzes moest maken waar hij zijn energie voor gebruikte vanwege zijn beperking in horen én zien. Als iets hem interesseerde dan was hij betrokken bij het gesprek. Hij stelde belangstellende vragen. Maar in een één op één gesprek kwam hij het meest tot zijn recht. Dan werd zichtbaar hoe zo’n lieve enbetrokken man hij was.
Robert was wars van betutteling. Hij wilde zelf zijn keuzes maken en zelf bepalen hoe hij te werk ging. Hij had altijd een klik met jonge vrouwen die bij ons werkten. Hun manier van werken sprak Robert aan.
Robert kon ook heel droog uit de hoek komen. Op een dag was ik met hem kaas aan het snijden. Door een verkeerde beweging viel er een grote homp kaas op de grond. Voordat ik ook maar kon reageren had Joep het hele stuk kaas al verorberd. Toen ik dit tegen Robert vertelde zei hij: “Zo, die hoeft geen eten meer de rest van de dag!”.
Robert genoot van de speciale dingen die we samen deden; rijden in een motor met zijspan, naar het Forum of een museumbezoek. Maar het allermooiste vond hij de rondleiding die we kregen bij FC Groningen. Dat was de dag van zijn leven!
Robert nam het leven zoals het kwam. Met steeds een beetje minder horen en zien. Ik vond het bewonderingswaardig hoe hij hiermee omging.
Na tien jaar stopt zijn aanwezigheid in het OOG en OOR huis. We gaan hem missen!
Dag lieve Robert!
